به یاد باران
درسوگ ازدست دادن مهربان مادرم هستم وشرمنده
دوستان:اگرعمری باقی بودپاسخ گوی محبت هاو
هم دردی عزیزان خواهم بود!
بااردادت وفروتنی ن - مسافر
به یادِ باران
سال ها
آسمان و ریسمان
به هم بافته
درکودکی
باواژه هایی تهی و . . .
خاکستری!
خاموش درپیراهن مهتاب
شاید باران غزل ببارد
تا. . .خط ونشانی
ومن درتو
شعری
که نطفه می بند د
خیسی ِ تن تبدارم
شناور در رگ ها
بهارشعرم اما ناتمام
هنوز بی اسم
دنیای عجیبی است
دریغا . . .
بهانه می گیرم
بودن و بالیدن را
و . . . سپیدابری که
برد باران
آن معلم . . . آن صنوبر
مهربان
/ الف . بامداد / را
/زندانی خویشتن/