با تشکر از دوستان همیشه همراهم 

به خاطره یکسری مشکلات تا مدتی نیستم

---------------------------------------------------------

 

 

دنیا به مراد رانده گیر: آخر چه؟

وین نامه ی عمر خوانده گیر: آخر چه؟

 

گیرم که به کام دل بماندی صدسال

صد سال دگر بمانده گیر: آخر چه؟

--------------------------------------------------------

سزارین

 سایت هشتاد ادبیات رادیکال منتشر کرد

                                          مجموعه شعر پرویز گراوند

                                                    خنده ها از ته فکر

کلیک کنید 

http://www.hashtaad.com/main/ketab/khandeha-az-tahe-fekr.pdf

 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

شورش علیه بیْ بی ام بود

مجموعه شعر علی فتحی مقدم

لینک دانلود کتاب :

http://www.hashtaad.com/

 -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

سزارین

 

آتش به جان

تب  کرده

یک  بیابان   درد ام

 

سگ های هار  شده

در سیاه ی     شب

شهر را   به دندان گرفته

تن های  زخمی ام

به خاک     

  

 لب هذیان گوی

عفونت ِ  زخم های

چسبیده به تن

زخم هائی که  درمان اش نیست

کلید  به بن بست  خورده

بساطی نیست

 

 در خیال  ِ یخ زده اش 

مشتی به ذهن کرده

غلام زاده و حرامزاده

پیچانده در  خواب  ِ پاسدار ِ عصر

مرد ِ  یخی 

 

پر  ِ پرواز  ِ  عشق ام

در بند ِ  بند نیستم

 

آسمان ام سزارین کرده          از خون من 

آفتابی بلند          که خوشه ی نور

در یلدا          خوب می کارد 

 

 

پرستو ارسطو
این بار شاعر با حرکتی به سوی سادگی در زبان و پرهیز از سمبولیکی کردن وابهام شعری،روشن و روان سروده ولی چون گذشته ژرفا و لطافت را دستمایه ی پرداخت اندیشه ی متعهد خود ساخته. شعری ساده، ژرف و صمیمی که در ضمن در سادگی باز چند لایه‌است زبان شعری سیاسی نادر عزیز خطر می کند ودر لفافه نمی ماند که بسیار برای من در خور تحسین است   فرزانه حوری نگاه ٬ خسته از جور زمانه ٬ تن سپرده به تب به آتشی از درد ٬ بیابانی از تنهایی را به خود میبیند سگهای هار شده (اشاره ای به سگهای تربیت یافته به دستان خوکان بد طینت )نبض شهر را به دست گرفته اند . بدون شک نادر ٬ زخم خورده است از عفریته هایی که شب را بدون ماه و ستاره به مهمانی جغدان آورده اند. کلامی که بوی تیزی میدهد دسته ی برنده اش ٬ دری پیش رو میبیند که دیگر هیچ کلیدی زبان به باز شدنش نمیشناسد. شکافتن دریای این واژه ها عصای موسی میطلبد .وگرنه غرق کردن این فرعون از دستان هیچ اهورایی بر نمی آید. شب٬ ظلمت را نعره میزند به آواز جغدانی که بیم از بیداری صبح به آستین دارند . خواندنی بود نگاه اشکباری که ٬ درد را میشناسد و درمان را نیز ٬ ولیکن دستان خالی میبیندو خرمای بر نخیل سرفراز باشید دوست بزرگوار   کورش همه خانی نجوای عشق و آزادی در پر ها ی کلمات ،پرواز را به خاطر می آورد .این رسم عاشقان است که اینگونه می نویسند و ما را مدیون طرز تفکر اندیشمندشان می سازند.قلم نادر بزرگوارم همیشه پر از جوهر آبی ست .باعشق   علی فتحی مقدم درود نادر جان خوشحالم که دوباره اینجا را با کلمات و زبان خاص خودت پر بار کرده ای...تازه متوجه شدم و دارم می خوانمت رفیق...زنده باد   سمانه چه زیبا : آسمان ام سزارین کرده از خون من آفتابی بلند که خوشه های نور در یلدا خوب می کارد تناقض زیبای نور و یلدا همان پیروزی عشق بر ...   تولدی زیبا بعد از تحمل این همه درد و رنج جان سوز   خیری فرخی یکی از مهم ترین شاخصه های شعری تو مضمون پردازی بسیار قوی ست. برای رس ایدن به مفهوم از شیوه های مناسب روایی استفاده می کنی البته با بیانی کاملن تصویری. استفاده از تعابیر تازه, تشبیه ها و ترکیب ها و استعاره, از مهم ترین راه های رس ایدن به یک شعر خوب است و شاعر خوب ما برای فضا دادن به کار, همیشه از این تکنیک ها سود می جوی اد. پر پرواز عشق ام/در بند بند نیستم/ مردی دوباره خواهد ساخت/ عشق آسمان ام سزارین کرده/ اما گاهی البته در برخی از شعرها سعی می کنی روایت را با تمام جزییات بیان کنی و این امر سبب می شود تا ایجاز شعر گاهی از دست به رود. با این همه تسلط تو بر اجزای شعر ستودنی ست و هم آن گونه که عرض کردم به مضمون, بیش از هر چیزی اهمی یت می دهی و می توان گفت, شاعری مضمون گرا هستی که دوست داری با بیانی نو, شعرها را به رویت مخاطبان ات به رسانی. من همیشه به تو و کارهای ات احترام می گزارم.   جلال کیانی درود به سرور ارجمندم جناب نادر عزیز مدتی نبودم و این اولین فرصت در دنیای مجازی بود که با شوق به این پست رسیدم همواره از این جنون در کلمات لذت وافر می برم با عشق و فروتنی   امیرسنجوری آنچه در برخورد اول با این زبان تلگرافی  توجه ام را جلب می کند تلاشی است که برای دورگیری  و غیر پاندولی کردن زبان داشته ای و تقطیعات ات نیز به شدن با ریتم گیری و حرکت در شعر مقابله می کنند. این نوع نوشتار و شاید این نوع سرایش حسنی که دارد توقف هایی است که به شاعر امکان مکث هایی در معنا و در اصطلاح "ضربه" هایی در خوانش می دهد. فرم کار برایم از این لحاظ جالب است . کلیت اثر از بالا تا پائین اما هنوز درگیر یک روایت است. علیرغم مبارزه ای که برای رسیدن به نوع مدرنی از نوشتار در این شعر داشته ای اما وحدت این روایت در کل شعر هنوز رخ نمایی می کند. فارغ از اینها به معنا که می رسیم شکوه و خلاقیتی در واژه های آزاد ات می بینم که وادارم می کند به لذتی که از شعر برده ام اکتفا کنم و به ویژگی های ساخت اثر بیشتر از این نپردازم. هرچند خواندن این اثر با منطق آفرینی خشک و کم هیجانی که در فرم ایجاد کرده (شاید تعمداً ایجاد کرده) , اما هنوز لطافتی که در روح "آزادای" موجود در کلمات و مفاهیم جریان دارد  نمی گذارد این شعر را شعری خشک و بی روح بنامیم و نقطه قوت این اثر همین جریان داشتن مخفی این واژه در یک ساخت مکانیکی است که در اساس , پارادوکس خوبی بین شناخت و معنا ایجاد می کند.   مینو نصرت شعر حکایت آبستنی ست که این بار جنینش از جنس درد است، (یک بیابان درد).شاعر خود را با شهر همانند کرده است. سگ های هار و زخم تن هایی که به خاک کشیده می شوند، (زخم – تن – خاک). شعر شخصیتی زخم خورده است اما مرهمی نیست، چون تمام راه ها به بن بست خورده است. «زخم هایی که درمانش نیست» اشاره به روح و جان های زخمی می کند، { که مانند خوره جان را می خورند}، اما شاعر از پیش می داند زادروز نوینی اگر مقدر کرده اند بی شک از ژرفای این گونه زخم هاست که بر خواهد جوشید. در ادامه با سکوت ناشی از حکومت ترس مواجه هستیم، ترس بازدارنده ای قوی، عجیب، حیرت انگیز و هنوز پابرجاست. شاعر گرچه از تاریکی و تباهی میگوید اما خود عاشق است و در عشق خود آبستن. «مردی دوباره خواهد ساخت»، این سطر کمی عجیب است، تاکید بر روی «مرد» چنین به ذهن الغا می کند که هیچ راه دیگری برای غلبه بر اندوه حاکم نیست جز تولد یک مرد (قهرمان؟). که من صد البته این را به حساب جنسیت شاعر می گذارم اما توجه او را به نکته ای مهم جلب می کنم، شرایط تاریک امروز نه اینکه ادامۀ شب باشد بلکه نتیجۀ بی توجهی به شب است . شب را پلید پنداشتن، اهریمن خواندن و نانجیب شمردن یکی از دلایل مهم رکود جامعۀ ما است . گاهی تلطیف وجه بارور و مونث وجود موازی وجه مذکر که تجلی اش را در روز به تماشا می گذارد همان می کند که در سطر های پایانی. آسمان نماد مرد است و زمین نماد زن،  نطفۀ مشترک این دو با هم است که میتواند پرده های جهالت و تاریکی را کنار بزند. ما باید نگاه خود به چشم انداز جامعه را کمی لطیف سازیم. لطیف همان مرد عاشقی است که بی نیاز از سزارین، اندیشۀ نوین را می زاید. سلام و سپاس   می نا درعلی شاعر بیشتر انرژی شعر را برای بیان حالات و احساسات به کار گرفته تا مخاطب شعر در یک وضعیت روحی و روانی از جنس استرس قرار گیرد . فضا سازی کمک شایانی به توضیح اتفاق های افتاده کرده اما در ایجاد یک فضای وهم گون که مخاطب تجربه ای ذهنی و عینی را از سر بگذراند عقیم بوده . فضای شعار زده در شعر کم رنگ است  اما شعار های به شکل شعر در آمده کم و بیش حضور دارند .(لب هذیان گوی /یک بیابان دردم /در خیال پر بساط اش/ غلام زاده و حرام زاده  و ... ) با اینکه فضای شعر سرشار از سیاهی است و ناکامی اما شعر دریچه ای رو به امید دارد با خوشه ای نور که از زایشی از سر خود خواستگی !

                       

نفس

لینک دانلود کتاب " پَر  ِ کاه " مجموعه ی شعر سپید پرستو ارسطو

 

http://tehranpic.net/download.php?down=581233

 

 

 

مانده  البرز  

 

از نفس

 

خاموشی درخت  

 

شهادت  داد

 

بیچاره  پدر

 

دام دار  بود و  

 

وام دار

 

شیر می داد 

 

به خیابانی که

 

بن بست را  

 

دار        می کشید

 

از خاک  ِ     بلند 

 

گواهم   طنابی ست

 

حلقه زد    پدر

 

درخت    خالی

 

از   نفس

 

 

۲                                                                

 

آسمان     ابری

 

قاصدک ها

 

اون   بالا   رنگی

 

نخ کشیده تا    کودکی ام

 

کودکی ام     تا

 

سرم      پسرم    

.

.

.

پسرم

 

بیا  ردی   بزنیم 

 

از زخم    پنجره ام

 

تا پهنای   بال بال ات

 

در هوای    گور کن پیر

 

 

 

دستان  ِ    گورکن پیر

 

 شکسته    سایه ام

 

سایه ام         کمرم

 

 

 

حواس ام  در توست بانو

 

بی تابی       چرا

 

حوصله کن

 

ستاره را   کاشتی   برگرد 

 

در ابری ترین        آسمان

 

به تو           ایستاده ام

.

.

.

  

گهواره خالی

به خاطره پاره ای مشکلات

وپاره شدن افکار و فکر ام نیاز به مدّتی ترمیم و آرامش خیال

دارم.هرچند می دان ام دردی از دردها درمان نخواهدگردید.

دل تنگ خواهم شد می دان ام و می دانید

 

 

 

لینک یک دقیقه سکوت اثر دوست عزیزوشاعر

 محمد علی حسنلو

کلیک کنیدیک دقیقه سکوت

 

قاصدک 

 سال هاست

در باد ِ  ناف اش

خواب  رفته

 

هر سال

     تولدی  دو باره     

     درتنگی  ِ   هوا و    

  بی خیالی  ِ     حوصله

   

عنکبوت

  با تارهای تنیده

 در اطاق  ِ       باد

باد         برش داشته 

 

   سنگی ست    

بر آینه 

خاموشی دیوار

 

 

                              خاموشی دیوار ِ  باغ 

                              کلَه  می زند    

                              موش  باغ  دارد

                              زبانه می کشد موریانه   

                              در سکوت صنوبر   

                              حلقه ی   طنابی  

                              به شاخه اش آویزان  

                              و تابوتی که

                              خون از او دارد

 

                              آسمان برهنه  

                              برهنه از آفتاب      

                              آفتاب سرگردان   

                              سرگردان دست ِ

                              آفتاب گردان

 

                              چندمین نسل هستیم  

                              بعد از هابیل و قابیل

                              بوی خون می آید

                              آواز کلاغ  مهم نیست    

                              پیوند خورده چند نسل ام

                              در باغ مورچه خوار

 

                              در این هوا می سوزد

                              که توی این هوا 

                              باید باشد

                              حسین  پاسبان

 

                              آینه خیا ل ام  فرو می ریزد

                              طفلی بچه ها

                              امشب هم

                              گرسنه می خوابند

                              پدر می گفت

                              مرد و گریه ... 

 

نظر فرهیخته ارجمند سرکار خانم طوسی

                             

بدون شک یکی از بهترین آثاری که در این مدت از جناب مسافر خوانده ام ، همین شعر به شمار می رود که با زبانی منسجم و ساختاری درشت ؛ رویکردی تازه را در کارنامه ی ادبی ایشان داشته است .
شعر ، اثری است مدرن که با پیامدهای اجتماعی نهفته در هر بند ؛ به پردازش امروزه ی خویش پرداخته ؛ در حالی که گذشته و آینده را مانند حلقه های یک زنجیر در هم تنیده و پیش رفته است .
جابجایی موفق عناصر در شعر ؛ از جمله موارد دیگر توفیق آن است .
خاموشی دیوار ِ باغ
کلَه می زند
کله زدن به مفهوم پرت شدن از جنس یورش بردن ناگهانی و البته ناخواسته است .خاموشی این گونه از دیوار سرازیر می شود .سکوت مطلق .انگار می خواهد که همه چیز ساکت شود . موش باغ دارد! ( به ضرب المثل دیوار موش داره ... دقت کنید تا آن جابجایی عناصر بهتر روشن شود )
روشن است که همه چیز در حالت نمادین بکار گرفته شده اند .باغ نمادی است از زندگی .حتی اجتماعی از مردم مثل شهر .موش نمادی از خبرچینی و در بعد وسیع تر و احتمالن نزدیک تر، نماینده ای است از شیطان ( بر اساس روایات ؛ زمانی که حضرت نوح از بوی بد حاصل از نجاسات در کشتی ،از خدا چاره می طلبد ؛ فرمان می آید عصایش را به دماغ فیل بزند ؛ خوک از دماغ فیل می افتد و شروع به خوردن نجاسات می کند ؛ شیطان به دماغ خوک می زند ، موش می افتد و شروع به جویدن کشتی می نماید ...) که می تواند خود شیطان از شیطان صفتی تا شیطان پرستی تعبیر بگیرد. موریانه ؛ پوسیدن از درون و صنوبر نماد صبر که از شاخه اش طناب آویزان است و خون تازه می چکد . تابوت به لحاظ جنس ساختاری اش به صنوبر بر می گردد .بنوعی در درون خود مردن را تداعی گر است .و دقت داریم که از اصلی ترین عناصر یک باغ ؛ همان صنوبر به شمار می رود .تکه های پازلی که هر چه کنار هم چیده می شود ؛ تصویر روشن تری از ذهنیات شاعر را بچشم می کشد .باغی که در خودش می میرد .مرگ تلخ و زننده ای حاکم این سطرهاست .

برهنگی آسمان ؛ صاف بودن ان را می تواند بیان کند .اما آسمانی که در عین صاف بودن از خورشید هم تهی است !!!!!! کاربرد بکر و قابل توجهی است که من ِ مخاطب را در پی چگونگی بدنبال خود می کشاند .تا جایی که آفتاب دنبال آفتاب گردان می چرخد ! بجز تصویر عینی آن ، ( گل آفتابگردان و چرخش اش سمت آفتاب ) ؛ اینجا آفتاب گردان تنها گل نیست بلکه کسی که حتی آفتاب را کنترل می کند .نوعی به هر سازی رقصیدن را تداعی گر است .تاویل های متعددی این بند درخود دارد که بیشتر به چرایی مرگ صنوبر و همان تابوت خود شدن بر می گردد . آفرین .
حالا راوی به وضوح حرف می زند ! نسل هابیل و قابیل . همان نسل برادرکش .همان نسل فریب خورده .همان نسل شیطان پسند به ظاهر شیطان گریز ! حالا همه چیز روشن می شود .همه چیز معنا می پذیرد .
هوا های بند بعد ؛ یکی به مفهوم حال و هوا و دیگری به مفهوم هوای واقعی است .اما کاربرد کنایی حسین پاسبان از درخشان ترین کاربردهای اثر است که از مفهوم حسین و پاسبانش گرفته تاویل می پذیرد تا ارجاعات دینی و مذهبی ! گویا همه چیز اصلاح می شود و آن گونه که باید سرجای خود قرار می گیرد.
آینه خیا ل ام فرو می ریزد ؛ حالا راوی بخود می اید .انگار خیال پردازی کرده یا چنان در واقعیت و خیال فرو رفته که از خود ؛ بیخود شده .و در نهایت دردی که پایان شعر را تا بی نهایت کشانده است .
دست مریزاد شاعر .
با احترام

 

سیب سرخ

 

 

 

      هرَسی می باید 

 

     پیوندی تازه

 

     سیب ِ سرخ

 

   دست ِ شغال افتاده

 

 

  

هرروز

 

   بدتر از دیروز

 

   می خورد زخم

 

   تن و بازویش

 

  درخت سیب

 

 

 

     

چنگ در گیسو

 

  خون ریزی کرده  

 

رگ های جوان اش

 

 

 

                    

انتخابی      نیست

 

                               

نیازی         نیست 

 

                                                   

جنگل

 

                                           

وارونه   سبزکرده

 

--------------------------------------------------------------------                                                                                   

 

             چهار شعر کوتاه از من در دانوش( کلیک کنید)

یک شعراز شاعر فرهیخته جناب خیرالله فرخی (کلیک کنید)

سقوط

                                                

         

                خود ِ    من ِ    صدا   

                

                  صدای  هم  صدا با تو

                  

                     با تو        کم  بوده ام

 

                     

                        بوده ام را    خالی کردی

                     

                          خالی در   پشت ِ    آینه ها                 

                                              

                                                    و چرا ام را         

                                                 

                                                         بی جواب

   

                     

                             کافی بود    

                      

                                نگا هم می کردی

                        

                                   چند سطر    پائین تراز

                                                 

                                                           سکوت   

 

                             

                             خالی ی  بوده ام      حالا

                                 

                                  پُر شده از

                                    ت

                                       ن  

                                          ه     

                                             ا 

                                                                                                                                                                                                                                            

طوقی

 

                خبری تاثر بار از دنیای هنر

              

                بانوی بزرگ آواز ایران در۲۱/۷/۸۹ در سن ۸۵سالگی

                درخاک غربت/فرانسه/به علت سرطان قلب

                از بین ما رفت.

                مرضیه نازنین را می گویم . . .

                خوش پرواز باشد درهرکجا که هست 

             -----------------------------------------

 

طوقی

             

 

دلتنگی ام

به دار است            

 

سال هاست آتش    

                درجان

                فراموشی گرفته

                البرز

 

                طوقی در  پرواز است

                کافی ست

                یک نفس ِ    عمیق

 

                سرت را     

                بالا بگیر

                راه خانه را می داند

                به تاریکی خورده

 

                با پرتاب ِ  سنگ

                دره پُر  نمی شود

         

                از خواب البرز   

                پائین بیا

 

                پیرتر از      

                کلاغ است

                که بداند چند سالگی اش را

 

                رد سایه ام را بگیر

                به عکس نیازی نیست

 

                بزرگترین بغض ِ عالم

                تن پوش ِ سیاه ِ  من ست

 

                طوقی  در سنگ

 

زندانی ِ خویشتن

                                                     

             به کجای این دایره آویزانم!

          این قتل گاه سواران ِ بی مرگی

          که طعنه به زمین می زند

          ازکدامین خیال ِبی رویا

          راه یافته به خلوت حوصله ام

 

          گرفتاردر   

          درون خویش تن ام

          خالی از ادراک وجود . . .

         

          رنگین کمانی نیست

          در بارانی  این

          خانه ی ترک خورده!  

          غبار گرفته

          آینه ي

          سال های رفته ام را

 

          ریسمان بافته پدر

          پهلو می زند به کودکی ام

          چه سفید وچه سیاه!

          من . . .

          یوسف ِ زندانی ي خویش تن ام

----------------------------------------------------------------------

کو شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر

کز دیو و دٌت ملولم و انسانم آرزوست

گفتیم یافتمی نشود جسته ایم ما

گفت آنکه یافتمی نشود آنم آرزوست

                                                      خسته ام ... نیست ام

 

ِ1و2 الف

 

۱   

       نیرنگ

      

        رنگ  از صیاد گرفته

      

        نفرت

      

        رنگ ازصید

      

        من رو بازی می کنم

      

        صیاد در کوله پشتی اش

 

 

۲

         چندنخ سیگار

        

         هوا کرده ام

        

        

         که ... قلبم

       

         به حسرت

        

         ایستاده در دیدار

 

 

حسیّ غریب

     

حسیّ غریب  

 

چشم به هم بزنی

بندِ نافت را بریده اند

و...صدایم

 

رازو نیازی در هوایم

درهوایی که هوایی می شود

 پوست می اندازد تنم

 

عادتم شده ای

درصدای نمناک صبح

صبحی سرخ شده از باران

تاچشمان روشن زمین

و . . .

حسّی غریب

 

کشیده می شوم

ازمن تا خود م

ازخودم تا خود

 ازخود به خودش  

 

 شاید

 رسیده   باشم

 

 

پ . ن : درنظربازی ما بی خبران حیرانند

        من چنینم که نمودم دگرایشان دانند

 

کرج     بهمن ماه     1388

 

نظرسروران عزیز 

-------------------------------

منیره حسینی

سلام
شروعت با کشف خیلی عالی بود /چشم بهم زدن و دنیا اومدن و بند ناف

آفرین ادامه خوبه اما این جور بازیای زبانی چه کمکی می تونه بکنه

در آخر شاید رسیده باشم کامله به شاید بعد نیازی نیست و ضربه زنندگی

گرفته و یه حس امیزی بخشیده که برای اخر شعر خوب نیست

مسافر عزیز ببخش جسارت منو و اینا فقط نظر منه

منم البته زیاد بازی زبانی می کردم و الان دیگه ساده نوشتن و کشف کردن

برام خیلی مهم تره

با سپاس

 

خیری

نادرعزیز...

رفتارت با واژه ها عوض شده و می بین ام که هر واژه ای دارد سرجای

خودش می نشین اد و من این

تغییر نگاه و نوع روایت را دوست دارم... عرفان ظریفی را می شود در این

شعر حس کرد که در گشت و

واگشت واژه ها عمیق تر و حجمی تر به نظر می رس اد . گسترش (من)

در متن به دلیل نوعی رفتار

بیانی که هم ایجاد فضا کرده و هم تاویل پذیرتر که از نثر با فاصله ی زیادی

به شعر رسیده است . بازی

های زبانی اگر هدف مند پیش به رود نه تنها پیچیده گی را از ساختار دور

می سازد بلکه صدا را مشخص

تر و فضا را بازتر و متن را تاویل پذیرتر می کن اد... فقط بند دوم شعر ( از

خدادعوت کرده ای / زنجیری به پا)

 نا مفهوم و از نظر نوع روایت نا هم آهنگ تربا کل شعر می بین ام که

اگر حذف به شود مشکلی پیش

نه می آید و یا می توانی نگاهی دیگر به این بند داشته باشی...

می بوسم ات

 

شیخ

سلام نادر عزیز

بر خلاف نظر دوست عزیزم بنده فکر می کنم بازی زبانی گاهی مخاطب را

به تامل بیشتری وا میدارد و اگر شاعری از این هنر بهره مند است باید

نشانش بدهد که هنر

نیازش نمایش است ! و اما نکته مهم تر اینکه بعضی از دوستان عنصر شعر

را فدای

ساختار شعر می کنند و بیشتر از انکه به عنصر شعر بپردازند به قواعد شعر

میپردازند

(البته این از ملزومات است که به قواعدی شعری بپردازند اما نه به بهای از

یاد بردن عنصر شعر)

این شعر به گمان این قلم مناجاتی خالصانه است و از بدو تولد این ثنا اغاز

میشود و

در پستوی اندیشه های شاعری که از خود به خدا پی برده است با حسی

غریب نظر بازی می کند ...

ممنونم مهربان از دعوتت

با احترام .

 

رضا  افشاری

چون به اصل اصل در پیوسته بی تو جان توست

پس تویی بی تو که از تو آن تویی پنهان توست

این تویی جزوی به نفس ان تویی کلی به دل

لیک تو نه این نه آنی بلکه هر دو آن توست

عطار

بهتر از این دوست خوب

 

عاطفه  صرفه جو

با نظر جناب خیری موافقم به اضافه ی این که :

و...صدایم/و...حسی غریب/شاید رسیده باشم را اضافه می بینم و لطمه

زننده به شعر و بند دوم را کلن

اضافه می دانم . در بند دوم اگر ارتباطی خواستی بدهی در ذهن تو بود و

برای من نا رسا ماند .این دو

بند از همه زیبا تر و گویا تر بود و شعر تر. می تواند به تنهایی شعری کامل

باشد.

رازو نیازی در هوایم

درهوایی که هوایی می شود

پوست می اندازد تنم

تنم در نیم تنم

کشیده می شوم

ازمن تا خود م

ازخودم تا خود

ازخود به خودش

در ضمن پیشنهادم این است که بند اول به آخر انتقال یابد تا تعلیق متن

بیشتر شود.


یاد این سطر افتادم : گر به خود آیی به خدایی رسی !

موفق باشی و شاعر

 

علی  فتحی مقدم 

بابا اي ول...چه كردي رفيق...بي تعارف شاهد پوست اندازي دلنشيني از

فرم و زبان كارت هستم و اين

يعني روي ديگري هم دارد نادر !!!!

کشیده می شوم

ازمن تا خود م

ازخودم تا خود

ازخود به خودش

عزيزم اين نوع نگاه را جدي بگير چرا كه نوعي طراوت ذهني در پس رفتار

ذهني ات با كلمات خفته

است.ضمن اينكه خيري عزيز صحبتهاي زيبايي پيرامون اين كار كرده كه كار

مرا راحت تر كرده است.واقعن كه لذت بردم ...

دستت درد نكند

 

کورش  همه خانی

کشیده می شوم

ازمن تا خود ا م

ازخودم تا خود

ازخود به خودش

شاید

رسیده باشم


بازی زبانی زیبایی در این شعر مشهود است که پاراگراف آخر را برجسته

کرده .این بار نادر گرامی به

تشخص زبان اهمیت بیشتری داده تا حس لذت زبان را افزون کند.نقبی

هوشیارانه به حضرت حافظ زده

ای و کار کردی جدید از آن بیت و غزل کشیده ای و این در نوع خود و تازگی

اش بسیار مهم است

 با احترام

 

پرستو  ارسطو

در این شعر متفاوت تر از همیشه ی مسافر عزیز می توان حركتهایی را در

 

شهود هستی او مشاهده کرد.

 

 لحظات شعری ژرفی که شهود در مفاهیمی چون وحدت شاعر با

 

آگاهی به خود وپیرامون خویش است

 

 گمان ندارم که تنها مقصود شاعر راه رسیدن به" آن"و قضا و معنا باشد

 

 او در اين غايتمندی روحی

 

با مانورهایی ساده پرده از اندام جزئيات هستی فرو ‌افكنده.

 

وبا ایده و انديشه‌ ای نامتناهی ، با پُراپُر ی لبریز به رستاخيز ذات خودبرآمده

 

نگاه ناكران مند شاعر پس از تجربه ی حادثه ای ناگوار در ژرفای جهان و

 

تاریکی درد فرو رفته وبا ذات شکل یافته ای

 

 با این شعر درخشان روشنایی میاورد روحی تكان خوردبرای

 

باز شناختن هستی از گذرگاه درون خود عبورکرده واز پیله ی تن

 

دگرديسی شده با يك حس متعالی بر وجود خود انگيخته شده ......

در کنار بازیها وتازگی زبانی اثر ریبایی آفریده شده

مسافر عزیز این دگردیسی معنوی برتو فرخنده باد ودست مریزاد

با درود واحترام

 

 

خاطر

 

سلام مسافر عزیز


با کلمات و زبانی دگرگون شده و جذاب تر از قبل تر ها روبرو شدم . عالی

 

تر از همیشه شده ای دوست من

باید گفت در میانه کار ارتباط خوبی که با ابتدا و انتهای شعر برقرار می شود

 

نیست و به قولی تصاویری که

 

در ذهن می نشیند دچار افت و محو شدگی می شوند.

درکل خیلی خوب تر از همیشه بود عزیز


موفق بمونید و سرشار


با دوستی

 

 

محمد  مرادی نصاری

 

چشم به هم بزنی بندِ نافت را بریده اند...چه زیبا شروع شده

 

چشم به هم زدن نخستین کودک با دید و بیانی متفاوت به تصویر کشیده

 

شده که جای حرف بسیار دارد

 

شعر با ساختاری محکم ادامه پیدا می کند و واژه ها ارتباطی تنگاتنگ با هم

 

دارند که درک این حقیر اندک است و مجال بسیار می طلبد

 

یا حق...

 

 

 عه  تا

سلام

از اینکه می بینم برای شاعرانگی زبان اجرا اهمیت قائلید و صرفنظر از کم و

بیش توفیق تلاش می کنید نوع تبیین راازنثرمحض دورکنید خوشحالم .

 مضافن اینکه تمایل به شگرد ها و بازیهای گاه و بیگاه باموزیک کلمه با 

 معنای کنایی خوب است مشروط بر انکه مصنوعی و عاریه بنظرنیاید. 

 مثلن( تنم در نیم تنم) یا کارکرد اشکالی از" خود" در بند پایانی

بنظرم بحد کافی جا افتاده و حل شده در جان سازه نیستند

 ضمن اینکه خیلی هم از چارچوب تناسب خارج نشده اند شاید با

ویرایش بشود به هضم این شگردها در ارگانیزم بدنه ی شعر کمک کرد

و نگاه معنا گرای حاکم بر سروده حول و حوش یک کلان روایت قدسی دور

می زند که چون با ان موافق نیستم به ادای احترام اکتفا می کنم .

با سپاس

 

مهاجر

سلام دوست عزیز

شعر زبان دل است .پس هر آنچه که از دل بر آید لاجرم بر دل نشیند.

گاهی گمان می کنیم. که راه درازی را پیموده ایم. تا رسیدن من به منیت

 

خود، تا از خود به خود

 

رسیدن.تا مقصدی که جز از جاده ی عشق راه نمی جوید .

 

غافل از آنکه این حس غریب را پیش از آنکه چشم بر هم زنیم. و بند ناف

 

بریده شود با خود داشته ایم .

 

عادتم شده ای

درصدای نمناک صبح

صبحی سرخ شده از باران

تاچشمان روشن زمین

و . . .

حسّی غریب

حس غریبی است که پیش از آنکه صبح بوسه بر دیدگان سپیده زند .خیالت

 

می شکافد اندیشه ام را .


موفق باشید .

 

 

روح الله  احمدی(بلبل)

 

شاید رسیده باشم

 

زیبا و خوش قلم بود...

 

چون شعرهای خیلی خیلی کوتاه را دوست دارم همیشه دنبال بخشهای

 

کوتاهی در اشعار هستم که خودشان میتوانند شعر مستقلی باشند

 

چشم به هم بزنی

 

بند نافت را بریده اند

 

این دو سطر را میشد یک شعر ساخت.. (با اضافه کردن سطر دیگری)

 

شاد باشید

 

 

گلاره  چگینی

 به جرات می توانم بگویم یکی از بهترین کارهایت را خواندم تغییر زبان و به

گونه ای تغییر رویه در بیان تا حدودی به نفع این شعر بودبازی های زبانی

که در کار وجود داشت گرچه هنوز کمی جای کار دارند چون هنوز در بتن اثر

نفوذ نکرده اند و گاه به ظاهر کار بسنده می کنند

اشاره خوبی به آن بیت حافظ داشته ای که این قابل احترام است و این که

به نظرم شروع خوبی داشت

کار
.
.
.
با درود و احترام فراوان

 

ناجی  غریب زاده

سلام دوست عزیزو گرمی

 

شعر زیبای شما را خواندم و با توجه به شعرهایی که در این وبلاگ از شما

 

خوانده ام با نوعی بیان متفاوت سعی در ایجاد فضایی باز تر و ساختاری

 

 محکم تر پیش می روی و به خوبی شکافته اند و من هم کاملن  با نظر

 

 ایشان موافق هستم ...درضمن

 

در این گونه شعرها شاعر باید خیلی مراقب باشد تا به تصنع نزدیک نشود...

 

ازاین که دیر خدمت رسیدم مرا ببخش دوست عزیزدرآینده بیشتر در خدمت

 

دوستان خواهم بود.

 

موفق باشی

 

 

پرویز  شترنگ

 

بيش از من و تو ليل و نهاري بودست

 

گردنده فلك نيز بكاري بودست

 

زنهار قدم بخاك آهسته نهي

 

كان مردمك چشم نگاري بودست

 

با سلام به مسافر عزيز

 

مدتي در پيله ي تنهايي بود وقتي زمانش رسيد و اونجا پخته شد ، 

 

باچشم بهم زدني پروانه اي شد .

 

وابستگي خودش را هم بريد و صدايي شد ميان صداها . پرنده اي شد و

 

پريد از هوايي به هواي ديگر . به اوج رسيد و پوست انداخت.

 

 حالا كشيده ميشه از من بخودم ، از خودم تا خود ، از خود به خودش . 

 

حس غريبي ايست رسيدن

 

شاد و سربلند باشي

 

 

 

حسین  صولتی 

 

با درود نادر عزیز .. از دیر امدن پوزش میخواهم ...

 

چشم بر هم بزنی

بندِ نافت را بریده اند

صدایت را نه

عمرا

 

درنظربازی ما بی خبران حیرانند

من چنینم که نمودم دگرایشان دانند


دوستا ن عزیز هر چه هست را فرموده اند ..... من فقط خوشحالم از تغییر

 

نادر عزیز ...

 

 

 

مریم  اسحاقی 

 

درود بر مسافر عزیز

 

آغاز شعر بسیار اتفاق زیبایی است.

 

و پس از آن سطرهای پایانی زبانتان متفاوت می شود

 

کشیده می شوم

 

ازمن تا خود م

 

ازخودم تا خود

 

ازخود به خودش...

من توام تو منی ای دوست مرو از بر خویش

 

 خویش را غیر میانگار مران از در خویش...

لذت بردم شاعر عزیز.

 

احسان  مرداسی

سلام دوست عزیز

متشکرم از دعوت

حس خوبی در شعر در جریان بود

اما من از شعر انتظار رویکرد های دیگری دارم. و منتظرم در شعر اتفاق

های تازه تری بیفتد. و کشف ها در شعر بارز تر باشند مثلن من قسمت

اول کار را پسندیدم اما سطر هایی که از ترکیب کلمات ساخته شده مثل

صدای نمناک صبح، صبحی سرخ شده، چشمان روشن زمین و... به نظرم

به شعر اسیب می رسونن و همچنین بازی های زبانی.

هر چند در خوانش شعر اندکی سلیقه هم دخیل هست


سبز باشی

 

 

 

 

 جلال  کیانی

 

باسلام خدمت جناب آقای مسافر گفتنی ها را سروران گرامی ام فرمودند از

 

اینکه در فضای زبان جنابعالی

 

با بازی های زبانی تغییر زیبایی رخ داده خوشحالم و لذت بردم امیدوارم که

 

شداین روند ادامه داشته باشد 

 

احترام و تواضع

 

 

 

محمدعلی  حسنلو

 

سلام .

 

در تمام مدتی که شما را می شناسم از نظرم این یکی

 

از بهترین کارهای شما بود که حواندم.حرف آنروزتان را

 

کاملا قبول دارم اینکه گاهی از دریچه ی دید خودم نگاه

 

می کنم و .....

 

در این شعر کلمات کدهایی هستند که ما رابه معنا

 

رهنمود می کنند . شاعر بند بند حرفهایش را بیان کرده و

 

در هر بند ما با چیز تازه ای رو به رو می شویم و این

 

خودش مهمترین چیزی بود که نظرم را جلب کرد . این

 

جور شعرها نوید این موضوع را می دهند که ما میتوانیم

 

از شاعر این سطرها شعری با لحن های متفاوت

 

بشنویم . امیدوارم که شاهد این اتفاق باشم .

 

بزرگترین ویژگی این شعر توجه شما به مخاطب و اجازه ی 

 

 حضور او برای کشف است این که می تواند خودش

 

تصمیم بگیرد وبعضی چیزها برایش نامعلوم است .علت

 

این اتفاق هم ابهامی ست که شعر را شیرین تر کرده .

واقعا لذت بردم و خوشحالم که به زودی می بینمتان .

 

 

می نا  درعلی

 

 

در این شعر اتفاق زیبایی که پس از دگر دیسی ، پوست اندازی ، از خود

 

عبور کردن و به خودی دیگر رسیدن می افتد ،حضور یک "خود"بیگانه است

 

،خودی که شاعر او را به نام "خودش" می خواند و نه "خودم "!

 

از من تا خودم

 

از خودم تا خود

 

از خود به خودش!

 

دگردیسی کامل را در این بند من به عینه دیدم

 

تجربه گرایی شعر "خود" را دگر دیسی میکند و این بار شاعر با هوشیاری با

 

این موجود دگردیس شده احساس نا آشنایی دارد احساسی از سر یافتن

 

هویت شخصی جدیدی که "باختین" آنرا به تفسیر گفته است هویتی از سر

 

( من – برای – دیگری).احساسی که به او می گوید که شاید رسیده

 

باشی که اگر بخواهد این رسیدن به اثبات برسد باید باز هم سیر و سلوکی

 

شکل گیرد و دگردیسی دیگری تا دوباره عین "خود" جسته شود و باز هم و

 

باز هم ...

 

و این سیر تسلسل خودشناسی هر لحظه و زمان باید برای فرد خودشناس

 

شکل گیرد تا به سکون عرفانی از نوع فروغلتیدن در اندویدآلیسم فلسفی

 

ابتر و انزوای درونی کشیده نشود بلکه به فردیتی جدید برسد. و چه زیبا این

 

شک آخر، "حرکت" و نه سکون را در خود مستتر دارد و ای داد از روزی که

 

شعر به پایان رسیدن"خود"رسیده بود

 

هفت سین

 

آمدن بهار طبیعت وشکوفائی گل ها را به همه دوستان

وهم میهنان عزیزم در سراسرجهان تبریک می گویم

 

هفت سین

                                                                                                                       

                                              

ستاره 

اسم شب را گفت

به زمین افتاد!

 

زدن نقش

بر دل سیاه شب

هزینه ای سنگین داشت

    

باشکوهترین

سفره هفت سین

ستاره ای کم داشت

و... 

تحویل سال نو

بار دیگر

به عقب افتاد

 

مرثیه مادر

   

مرثیه ای برای« مادر »

 ----------------------

 ...ومردی...!

  با درد خُرد شده ی ثانیه ها                

  زمزمه می کند مادر را. . .

 -------------------------

 

               

                           

 «خورشید ِ من کجاست؟»

 

 

خورشید من کجاست. . .؟

 
درکدامین غزل جاریست. . .؟

اوكه گل پونه های مناجاتش

اكنون بربال فرشته ها مي كوبند

 

شبنم بوسه های سحری

درتلخی زمستان بود

كه نان را به سفره و

عشق را

نیلوفرانه به عرش مي برد

 

 

اين خاک!

 
اين خاك یخ کرده وخاکستری

اگرچه ریشه درگرمای تنم دارد

اما

آغوش گشوده و

درنجابتِ خواستنش

فریاد می زنم

در تنگنای انتظار

خورشید خانه را

سوار بر مه به كجا مي برند...؟

 

 ن- مسافر    بهمن ۱۳۸۸

 

به یاد باران

  

 

 درسوگ ازدست دادن مهربان مادرم هستم وشرمنده

دوستان:اگرعمری باقی بودپاسخ گوی محبت هاو

 هم دردی عزیزان خواهم بود!

بااردادت وفروتنی                           ن - مسافر

 

 

 

 به یادِ باران      

           

 

           سال ها

           آسمان و ریسمان

           به هم بافته

           درکودکی

           باواژه هایی تهی و . . .

           خاکستری!

 

           خاموش درپیراهن مهتاب

           شاید باران غزل ببارد

           تا. . .خط ونشانی

           ومن درتو

           شعری

           که نطفه می بند د

           خیسی ِ تن تبدارم

           شناور در رگ ها

          

           بهارشعرم اما ناتمام

           هنوز بی اسم

           دنیای عجیبی است

           دریغا . . .

           بهانه می گیرم

           بودن و بالیدن را

           و . . . سپیدابری که

           برد باران 

           آن معلم . . . آن صنوبر

           مهربان

           / الف . بامداد / را

 

شقایق

به علت بیماری مادرتامدت نامعلومی درخدمت دوستان

نیستم.امیدکه درآینده ای نزدیک باشفای مادرپاسخ گوی

محبت های شماباشم!             باارادت    ن - مسافر

 

*التماس دعا*           

                /شقایق/ 

 

شقایق

مدت هاست

 پیچیده  ِ  در  

گردباد

 

نهال هایش پریشان

نگران ‌ِ توموری

شناور درمقدس خاک

 

قدم هایش خسته

با آرزوئی هزاران رشته

نحیف و رنجور

در بستر

 

و. . .

شعمدانی

تشنه درگلدان

چشم به دستانی سپید دارد

 

دل و جانم

بگو . . .

دین و ایمانم

*مادر*

آرام و صبور

تسلیم به رضای

*اوست*

 

داغی ِ تنهایی ام

داغی ِ تنهایی ام

 

هراس ِسرد سایه ها

وداغی ِ تنهایی ام

تا . . .

عصرخاکستری

قرن ها سروده ام

درتشنگی 

کوی و بیابان را

دریغا قطره ای باران

به روی کوکبی تنها

به چشمه ایستادم

خیره در آیینه آب

ژولیده مردی به دامن داشت

 زرد روی،تب کرده

چُنین خسته ازاین ایام

و . . .

 نم نمک اشکی

زحسرت

در گردش ِ یک. . .

پیمانه  

مسلول

 

              

 لخته،لخته گُل خون

ته مانده آتشی از شب

و...

نی لبکی!

تا کجا باید کشید؟...

نگاه کن!

چسبیده به تخت

این هزاره فراموشی

دلتنگ با

داغ آرزوهای سوخته

 مانده در

اطاق 57...

 

وثانیه ها

 چه صبورند...

تن مسلولم

درخلوت

یک...

کُمّای تزریقی

 

به مناسبت چهلمین روز در گذشت شادروان محمد حقوقی

 

به بهانه چهلمین روزدرگذشت روانشاد استاد محمدحقوقی بایکی

ازکارهای او نقدشعر/دلم گرفته است /ازفروغ فرخزاد به چلِه

می نشینیم.روح و روانشان شاد

 

دلم گرفته است

دلم گرفته است

 

به ایوان می روم وانگشتانم را

بر پوست کشیده شب می کشم

چراغهای رابطه تاریکند

چراغهای رابطه تاریکند

 

کسی مرا به افتاب

معرفی نخواهد کرد

کسی مرا به میهمانی گنجشگها نخواهد برد

 

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردنی است

نقد شعر

 

این شعرمجموعه تصاویری است که در یک لحظه-وقتی که

شاعر در نهایت اندوه در شب نشسته و همه راهها را مسدود

دیده-نوشته شده است.

کوششی صمیمانه و شاعرانه برای ایجاد رابطه و رهایی از

شب-ولی بیهوده وبی سرانجام.

شعری کوتاه-که گویی تمامی زندگی آن زن عزیز را بازگو

می کند. فشرده ای و عصاره ای اززندگی و مرگ-عشق و

نومیدی . بازبانی نشانۀ صمیمیت محض:

دلم گرفته-پرنده مردنی است-کسی مرابه آفتاب معرفی نخواهد کرد-کسی مرا به میهمانی گنجشکهانخواهد برد...

وآیا مگر می شود در شعری ده یازده سطری اینهمه سخن گفت

و اینهمه رابطه ایجاد کرد؟

شاعری که به چنین مرتبه ای از تربیت ذهنی می رسد و چنین

با روح زمان می آمیزد-وهمواره در شعرش کوشش می کند

که راه رهایی را بیابد اگر ناگهان در یک لحظه (وقتی که

شبانگاه در اطاقش تنها نشسته است) دلش گرفت اصولن ازآن

گروه شاعران نیست که بتواند همانجا بنشیند و به آهی وناله ای

اکتفا کند و برای اینکه شعری ساخته باشد شعری بسازد-

بلکه وقتی ناگهان با خود زمزمه می کند:

 

دلم گرفته است

دلم گرفته است

 

حس می کند که تمام روح او تکان خورد و به لرزه در آمد.

پس حرکت آغاز می شود-چون چاره ای نیست.

باید خود را از این /لحظه/ کند و از اطاق بیرون پرید.

چون به بیرون می پرد در جلو چشم خود چه می بیند؟

/ایوان/ . اما ایوان /ظرف/ است ومظروف آن چیست؟

/شب/ و فقط شب. لیکن او شاعری نیست که بخواهد بگوید:

شب است-تاریک است-چه بکنم-چه نکنم –غصه بخورم-

غصه نخورم. واز انجاکه پایان شب سیه سپید است و برای

اینکه شعری گفته باشد سرانجام گریزی هم به صبح بزند و

والسلام . بلکه او می خواهد با شب رابطه بر قرار کند.

زیرا تنها شب است که در پیرامون اوست ونه کلمه/شب/

که وقتی می گوید

 

به ایوان می روم و انگشتانم را

بر پوست کشیدۀ شب می کشم

 

در حقیقت از مجموع کلمات /شب/ و /پوست/ و /کشیده/ و...

جمله ای را به صورت /شیء/ درآورده است.

گویی حجاب کلمه را برداشته و به عبارت دیگر کلمه را

شیء کرده است. چرا که او شاعر است و در چشم هر شاعر

واقعی کلمات نه به صورت کلمات که به هیئت اشیاءاند.

درست مصداق نظر سارتر. و مبین اینکه-درحقیقت این مفهوم

همان سطر آغاز شعر است:/دلم گرفته است/ که این چنین به

هیئتی ملموس و محسوس و طبیعی تبدیل یافته و به صورت

جمله ای شیء شده در آمده است.

چنانکه گویی شاعر برای اولین بار است که با این / شیء/

 روبرو می شود. و این حقیقتی است که هر شاعر واقعی

شیء را (کلمات شیء شده را) برای نخستین بار است که

می بیند زیرا همیشه آنچنان عمیق به شیء می نگرد که به نظر

می رسد بی واسطۀ نام (با انگشتان) ایجاد می شود.

این است که وقتی انگشتانش را روی پوست کشیدۀ شب می کشد

شاید بدان امید است که جرقه ای ایجاد شود-اما نمی شود و به

همین لحاظ است که در دنبال آن می گوید:

 

چراغهای رابطه تاریکند

چراغهای رابطه تاریکند

 

چرا که در آغاز شعر نیز دوبار گفته بود:/دلم گرفته است/ و

چون از دست کشیدن بر روی پوست شب جرقه ای نمی جهد

روشن است که شعر در ذهن او چگونه شکل خواهد گرفت

و ادامه خواهد یافت:

 

کسی مرا به آفتاب

معرفی نخواهد کرد

 

زیرا شب منطقن جز وسیلۀ ارتباط با آفتاب نیست. ومنطقن هر

وسیلۀ ارتباطی رابط بین دو قطب است:

قطب اول که شاعر است و لاجرم همۀ عرقریزیش را برای

حصول ارتباط انجام داد و قطب دیگر که هیچ فعالیتی نداشت-

زیرا با آن بیگانه بود. پس منطقن کلمۀ /معرفی/ مناسبترین

کلمه ای بود که می بایست به کار رود. چرا که به کار بردن

آن کلمه مستلزم حضور شیء ثالثی است: /کسی/ که به وسیلۀ

او به آفتاب  /معرفی/ شود- تا از این پس بتواند در هرلحظه ای

از شب با آفتاب رابطه برقرار کند. و توجه کنید که این ارتباط

دقیق را تصنعن به وجود نیاورده بلکه آنقدر تربیت ذهنی حاصل

کرده است که تمام کلمات در ذهن او خود می دانند که کدام کلمۀ

دیگر را جذب کنند. این است معنای زندگی با کلمات-زندگی در

دنیای اشیایی که جملگی جان گرفته اند و خون پیدا کرده اند.

پس اگر در دنبال شعر ادامه می دهد

 

کسی مرا به میهمانی گنجشکها نخواهد برد

 

این همان .کس/ است که چون شاعر از /شب/ نا امید شد خواست

تا او را به کمک بطلبد. چرا که شاعر در این لحظه هیچ فکری

جز /رهایی/ از این لحظه را نداشت. بنا بر این میهمانی

گنجشکها همان حرکتی است که با دمیدن آفتاب آغاز می شود:

گنجشکهایی که آزادند ومیهمانی انها در حقیقت نفس کشیدن در

هوای آزادی و /رهایی/ است. سطری که هم خواننده وهم شاعر

را ناگهان از فضای شبانه وتاریک شعر در فضای بامدادی

پرندگان پرواز می دهد. تا آنجا که گویی آن هر دو از این پس

نه پرنده که خود نفس /پرواز/اند. /پرواز/ که در این شعر

(از آنجا که شاعرهیچ ارتباطی نتوانست بر قرار کند)

سرانجام به لحظۀ توقف خواهد رسید. همان لحظه ای که فبل

از ورود در فضای شعر برای شاعروجود داشت. خواست

از آن نجات پیدا کند- به بیرون پرید. خواست به وسیلۀ / شب/

رابطه ایجاد کند- ممکن نشد. خواست /کسی/ اورا به آفتاب

معرفی کند- بی نتیجه ماند. پس آخرین دوسطر منطقی شعر

همین است و نه جز این:

 

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردنی است

زمین خسته

/زمین خسته/ 

 

یکم

 

                        وقتی ستاره ها به زمین فرومی ریزند

                        وقتی ماهی ها ازدریا کوچ می کنند

                        ودرختان به شکار می روند

                        انسان را چه کسی فریاد می زند؟

 

                        وقتی کبوتران پرپر می زنند

                        وقتی زمین یخ زده هم خوابه ی شب می گردد

                        ودلاله های محبت حرامی یشان راضریح می کنند

                        خدا را چه کسی فریاد می زند؟

 

 

  دوم                                  

 

                         آه

                         دخمه ها بی آمار

                         آلوده دستان بی نشان

                         شقایق ها ستاره دار

                         روزها...

                         خشگ و عبوس!

                         سال ها...

                         برهوت!

 

                         دل...

                         درحسرت یک!

                         هوای بارانی...

 

پُل

به سوگ استاد محمد حقوقی

شاعرومنتقدٍ پیشکسوت که عصرروز دوشنبه 8/4/88

ساعت17:20

دربیمارستان خورشید اصفهان به ملکوت اعلاء پیوست

نشسته ام

روحش شادو رهش پررهرو باد.

چکیده ای اززنگی نامه پربار استاد محمد حقوقی

استاددرسال 1316دراصفهان به دنیا امدوتحصیلات

ابتدایی ومتوسطه را در همان شهر وتحصیلات عالی

رادرتهران (دانشسرای عالی-رشته ادبیات فارسی)

به انجام رسانید.سپس به عنوان دبیرادبیات عازم

زادگاه خود شد وچند سالی دردبیرستانهای انجابه

تدریس پرداخت.

ازسال1349به تهران بازگشته ضمن تدریس درپایتخت

بامطبوعات ادبی ورادیووتلویزیون نیز به همکاری

پرداخت.

شادروان حقوقی ازکودکی شعرمی گفت وخاصه

در قصیده سرایی تسلط بسیارداشت.

درپایان تحصیلات دانشگاهی خودبه شعرنو رو آورد

واز آن زمان در اثبات حقانیت شعرنو-چه بااشعارخودو

چه طی مقالات متعدد کوشش وافری کرده است.

از میان مقالات وی خاصه باید به مقاله مفصل

(کی مرده کی به جاست؟)جنگ اصفهان شماره

سوم سال1345اشاره کرد.

این مقاله که نگاهی کلی به تاریخچه شعرنوایران

است برای اولین باردرتاریخ نقد شعر فارسی معیارهای

عملی دقیقی برای تعین ارزش شعراین زمان به دست

می دهد.

مجموعه نوشته های فراوانی از استاد حقوقی چه

به صورت شعر وچه به صورت مقاله ونقد به چاب

رسیده همچون زوایاومدارت-فصلهای زمستانی-

شرقی ها-چهره های شعر امروزو...مجموعه

نوشته های دیگر .

پرواز ملکوتی این سربازرشید ادبیات ایران رابه

همه مردم هنردوست وخانواده محترم ایشان تسلیت

گفته وازدرگاه خداوند متعال شادی روحش راخواستاریم

رهش پر رهروباد.

منبع:شعرنواز آغازتاامروز

پُل

مترسک

به یغما برده

جنگل...!

زبان درکام

باغ...

دلتنگ!

ردِ یک مال خر ِ

/ بزرگ گوهر/

پیداست

ای... داد

بی داد را

عشقم

وطنم

ایران...!

.

.

.

دلتان سبز...

باد پیچید در ابر

و...

جوانانم!

پُل

زده اند برشب...!

تولَدبزرگ

تولّدبزرگ

*******

تانگاه سبز فواره ها

رویش نیلوفریست

دردل!

و...اذان!

بربلندای گلدسته ها

بی قرارحسّی

جوشید به جانم

پیراهنی از نور

پشت آبی نفس ها

ترانه عشق برزبان

زیبا جهانی

درچشم

پروازی

تا...

ناپیدا ترین

.

.

.

رازجهان

خواب های نرگسی

/ خواب های نرگسی /

                                                              ر

خاموش وبی صداست شهر   

/ ستاره / ها یخ زده اند

وشب / خورشید / را

 

 

داسها به دیوار اویخته اند

و.......

کشاورزان در خیال خود

زمین های خشکیده شان را

در باران می شویندو.......

خواب های / نرگسی / می بینند !

ادامه نوشته

/ خاتون /

/ خاتون /

گم کرده خاتونم را

باغچه دلم را و.......

هرازچندی درخواب

میزند اتش

/ فراموش نشده زخم دلم را/

خبرامدانجابود

پشت ان اب های دور

توی یک باغ فریب

/ای....... وای /

/ دلم از ریشه برید /

/ خانه ام شد خراب /

باغ و باغدار کجاست.......؟

خوشه انگور

پرسیدم از شبان

زدبه کوه و.....

خوابید صدا

/ تیری ز پی اش روان /

آیا.......

هست کسی ؟

دهد قطب نمائی به من؟

تا بیابم پوستینم را

/ ان گرمترین جامه تنم را /

/ هست دستی /؟

تابسوزانم باغ اش را

خانه اش را

و.......

انتظار

/ انتظار /

شب است ومن / بیدارم /

اسمان ابری است

وماه.......

 

از پنجره اطاقم

قابی برای اسمان ساخته ام و.......

منتظر/ افتابم /

/ خروس / می خواند

شب روبه پایانست

اما.......

شهردرخواب است 

ومن.......

منتظردرقاب

تفسیروتحلیل شعرنیمایوشیج ( خانه ام ابری است )

                                            /بنام خدا/

ازاین پس سعی می شود هرازچندگاهی یکی ازشعرهای برجسته ترین

شاعران معاصر ( شعرنو یابه عبارتی شعرنیمائی ) 

 راباتحلیل وتفسیربه روی کاغذ اورده-

- شاید قدمی هرچند کوچک برای شناسائی انها که بارسنگین نیمی-

- از ادبیات نوین ایران زمین رابردوش داشته اند برداشته شود.

 واین عمل میسر نمی شود مگر به کمک وهمیاری شما دوستان و

دوستداران ادبیات این مرز و بوم :

حال از زنده یاد نیما یوشیج / پدرشعرنو/ اغاز می کنیم

اولین شعر/خانه ام ابری است/ ازنیمایوشیج

تفسیروتحلیل ازاستاد ارجمند محمدحقوقی

          /خانه ام ابری است/

خانه ام ابری است

یکسره روی زمین ابری است با ان

ازفرازگردنه – خرد و خراب و مست

باد می پیچد :

یکسره دنیا خراب از اوست

و حواس من :

ای نی زن . که تورا اوای نی برده است دور از ره – کجایی ؟

خانه ام ابری ست اما

ابربارانش گرفته است :

درخیال روزهای روشنم کزدست رفتندم –

من به روی افتابم

می برم درساحت دریا نظاره –

و همه دنیاخراب وخرد ازباد است-

وبه ره – نی زن که دایم می نوازد نی –

دراین دنیای ابراندود

راه خود را دارد اندر پیش :

                                  نیما یوشیج 1331

                                                  ..................................

تحلیل وتفسیر:/ خانه ام ابری است /

استاد : محمد حقوقی

کمترشعری است که به این سادگی اغازشود :

خانه ام ابری است

یکسره روی زمین ابری است با ان

این شعرساده رادرسرزمینی که ششصد سال – اززمان حافظ تاحال –

سابقه سخنوری ومضمونسازی

دارد چگونه باید توجیه کرد؟

نه نشانه های سخنوری ومضمونسازی دران است-ازلحاظ کهنه پرستان –

ونه پیچیدگیهای تصویری ازنظر نوجوانان:

انان براین گونه شعرمی خندند و اینان خیال می کنند که با یکبارخواندن به

 همه جوانب ان دست یافته اند-

- وصرفا از این روازنیما ستایش می کنند که پدرشعرامروزاست ولاغیر.

 

 

وراستی مگر می شود که شاعری درخانه ابری اش بنشیند و به همین

 ساد گی ازاندوه خود سخن بگوید؟ اری می شود. 

مگرنه هرشعر خوب وکامل جز به همان صورت که نوشته شده است نمی

 توانست ونمی بایست نوشته شده باشد؟

 واین بایستن ایا مگرنه ازصمیمیت شاعرناشی می شود؟

صمیمیتی که عامل اصالت افرینش هنری است؟

واین اصالت مگرنه نتیجه برخورد شاعر باجهان خارج ونحوه حصول ارتباط

ناشی ازحساسیت فطری و تجربیات تدریجی خاص اوست؟

ومگرنه همین است که / سبک / را توجیه می کند؟ ونیز مفهوم / زبان / و

/ فضا / ی ویزه شاعر وشعررا؟ انچنانکه اگرنیما می گوید:

خانه ام ابری است

یکسره روی زمین ابری است با ان

این فقط اوست که این چنین می گوید. ونه هیچ شاعردیگر.

اوبازبان ویژه خویش. 

زبانی که به ساده ترین وجه از/ نثر / فاصله می گیرد –

 تنها با توجه به دوکلمه / با - ان /

توضیح اینکه صرفا به علت خانه ابری اوست که جهان نیز ابری است.

وچون چنین است (یعنی خلاف واقعیت) پس این فقط گفتن مستقیم

 /خانه ام ابری است/نیست

-انچنانکه درواقعیت بیرونی است- ودرمنطق نثری . بلکه حرفی است دیگر.

واین دربند بعد بهترپیدامی شود:

ازفرازگردنه – خرد و خراب ومست

باد می پیچد

یکسره دنیا خراب ازاوست

وحواس من

بادی ازفرازگردنه می پیچد- با ان صفات گویا:

خرد وخراب ومست – واگردنیا خراب است صرفا ازبیداد اوست – ونه همان

دنیاکه حواس شاعر نیز . 

 حواس شاعریعنی نقطه عطف منطق شعری.حواسی اشفته از /باد/!

 که به ناگزیرخانه را ابری احساس کرده است.خانه ابری که همه جهان نیز

همراه با ان ابری است وبادی تعیین کننده زاویه دید او. وچون پس از ان

می گوید:

ای نی زن که تو را اواز نی برده است دور از ره کجایی؟

ضمن اینکه دروهله نخست به نظرمی رسد که خط فاصله بینش

خودرابا /نی زن /

مشخص کرده است (وانصاف دهید کدام ذهن پیشرفته ومتشکلی رامی

 توانید حتی...........

به تصوردر اورید که پس از ان مقدمات به چنین سطری برسد) – فی الواقع

 باتکرار ان سطر در بند بعد

 ذهن خواننده رامتوجه مفهوم مخالف ان نیزکرده است:

خانه ام ابری است اما

ابربارانش گرفته است

با کلمه / اما / اولین پرتوامید درفضای مه الود شعرمی تابد: ابری اماده

 بارش .

سطری که مانند پنجره ای درحصارتاریک شعربازمیشود- تاشاعرازکنار ان بر

سطح دریا به چهره افتابش بنگرد:افتاب روزهای روشنی که از دست رفته

اند.اما این پنجره ای است که در خیال باز می شود.چرا؟

که همه دنیاخراب وخرد ازباد است.

 ونی زن که تنها به نواختن نی دل بسته است دراین دنیای ابر اندود

همچنان به راه خود ادامه می دهد:

وبه ره نی زن –

که دائم می نوازد نی –

دراین دنیای ابر اندود راه خود را دارد اندرپیش

ایاهیچ شعردیگری هست که چنین ساده وغمناک وچنین زیبا و تمام

ناشدنی به پایان رسد؟

ومگرنه هرشعربزرگ همچنان به حرکت خود ادامه خواهد داد وهیچگاه-

- به نقطه پایان نخواهد رسید؟

اکنون شعر رابزرگ کنید! خانه راکه سرزمینی است دیگر و باد را هیولایی

دیگر و حواس اورا که حواس انسان بهت زده اما پاک و اندوهگین قرن ماست

ونی زنها را و بالاترازهمه شاعری بزرگ را که درکنارپنجره ذهن خود در این

جهان تاریک ایستاد ه است :

 

تاشعری دیگر و تحلیل و تفسیری دیگربه درود:

درانتظارنظر و راهنمائی شمادوستان هنردوست وهنرور هستم: 

عاشقان عیدتان مبارک

عیدتان مبارک

برهموطنان مان درامدن عید وبرون رفتن

کهنه ها وفرارسیدن نوها وسبزشدن روزگار

وریختن باران ووزیدن نسیم وخندیدن گلهای

بهاری مبارک است :

بهاراست وعیدنوروزاست وروزگاروطبیعت خندانند – درایران عید

تقویمی باعید طبیعت تقارن یافته اند - عارفان ما نکته های نابی را

درعید دیده اند که دیگران ندیده اند – درمیان عارفان ایرانی شاید

مولوی کسی باشد که بیش از دیگران به این مقوله مهم ودل انگیز

پرداخته است :

این غزل یکی ازغزل های بسیارلطیف وناب مولوی است- که می فرماید

پنهان مشوکه روی توبر ما مبارک است

نظاره تو بر همه جان ها مبارک است

یک لحظه سایه ازسر ما دورتر مکن

دانسته ای که سایه عنقا مبارک است

ای بستگان تن به تماشای جان روید

کاخر رسول گفت تما شا مبارک است

ای نوبهار حسن بیا کان هوای خوش

برباغ وراغ وگلشن وصحرا مبارک است

برخاکیان جمال بهاران خجسته باد

برماهیان تپیدن دریا مبارک است

دل را مجال نیست که ازذوق دم زند

جان سجده می کند که خدایا مبارک است

منبع : قمارعاشقانه – دکتر سروش

متن :قسمتی از مصاحبه استادباهفته نامه بهمن 74/12/26

رسم عاشقی

رسم / عاشقی /

دل نمی خواهم /دلدار / رامی خواهم

جان نمی خواهم / جانان / رامی خواهم

گربرره میکده راهیست مرا

ساقی وساغروپیمانه رایکجا می خواهم

گوبیایید برسربازاربه دارم کشید

همچو منصوربه دلم شورانه الحق می خواهم

مثل مجنون به دیداررخت ای /دوست/ بی تابم

دل به کندم ازاین خانه و/ صاحب خانه / رامی خواهم

عاشقت گشتم ورسوای جهان گردیدم

برعاشقی خود دلخوشم و / بندگیت / را می خواهم

بازتاب

/ بازتاب /

نه مهتابی -

نه خورشیدی -

چه دارم ارز,در دل

از این روزگاران وهم الودو -

به /تاراج / رفته

دیاری نیست -

قوم وخویشی نیست -

حتی ......

/ دستی /

هوائی گر درسرهست -

خیالی بیش نیست .

نشسته درکنج عزلت -

درخیال خود :

شمارش میکنم / یاران / دیروز را

عجب بیهوده می شمارم

نشان رفتگان مانده در راه را .

به خود باز میگردم -

درخود باز می بینم -

/ جوینده / .... / یابندست /

ومن درملک خود / جوینده / خواهم بودو / یابنده /

هم / خورشید / را

هم / مهتاب / را

زمستان درباغ

    / زمستان / درباغ

فریادی درگلودارم

فریادی خونابه گلگون

ازسرشتی تلخ وبی فرجام

دراین ترک خورده دیواره سینه

فروریخته زدردی ـ  کهنه و بی درمان –

در اسمان دل بی ابر و بی باران .

 

واین باغ خزان دیده ـ

خزان خورده ـ

خزان رفته.

/ زمستان / است – زمستان!

دراین باغ شب زده سرد زمستانی

بهار رادارم ارزو در دل

اما ............................

بیمناکم –

پیرو فرسوده و  تنهایم

 

وچه بیهوده چشم در راهم ـ

که / گلهایم / .........

انها نیزهمه –

افسرده -

پزمرده-

افتاده –

در / خاکند / و .....

/ زمستان / در باغ

جهان هستی

 

                           / دنیای پس ازمرگ /

شب خود شب چراغ راه من بود ...... انچنانكه افتاب خورشيدرا

روز راه من و دشت بود و كوهساران ...... انچنكه بهارسبزه را

ما از پی چی میگردیم؟ وچه میخواهیم؟ وبه کجامیرویم ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

خود هم نمیدانیم !

لحظه هايي است كه انسان با خود خلوت ميكند ودر عميق ترين فضاهای ذهن خود

به تكاپو ميپردازد .ته مانده هاي ذهن خودرا زيرورو ميكند .

به گذشته هاي دور و نزديك سرك ميكشد.

زمان و مكاني نيست .گذشته و حال همه در ظرفي از زمان دربرابر ديده ات

ايستاده اندو بهت ذل زده اند وشايدهم بر عكس . 

دنياي عجيبيست . ايا اينها همه نشانه است؟

دنياي بعداز مرگ چه نوع دنيايي است ؟؟؟؟؟؟؟؟

انسان بعداز خروج از دنياي بسته رحم قدم به چه دنيايي گذاشته است ؟

ايادنياي كنوني ما در برابر دنياي بعداز مرگ نيز رحمي كوچك  نخواهدبود ؟

            (حضرت مولانادراین باره چه خوب گفته است ) 

ازجمادی مردم ونامی شدم

وزنمامردم به حيوان برزدم

مردم ازحيوانی وادم شدم

پس چه ترسم کی زمردن کم شدم

جمله ديگربميرم ازبشر

تابرارم ازملائک پروسر

بارديگرازملک قربان شوم 

انچه اندروهم نايد انشوم

پس عدم گردم عدم چون ارغنون

گويدم / انااليه راجعون /

 

                         /  شمابه زندگی بعدازمرگ چه نظری دارید /